نام فایل : بهداشت کارخانه ها 11 ص

فرمت : .doc

تعداد صفحه/اسلاید : 11

حجم : 115 کیلوبایت

بهداشت کارخانه ها
ارتفاع ميزكار
همان گونه كه نميتوان كفشهايي با سايز يكسان براي كاركنان خريد و انتظار داشت آنها در پوشيدن آنها راحت باشند، نميتوان يك وسيله مانند ميز كار با ارتفاع يكسان را نيز براي همه كاركنان در محيط كار در نظر گرفت اما امروزه در بسياري از جاها و به خصوص در محيطهاي كاري ميزهاي كار با ارتفاع يكسان در اختيار كاركنان قرار دارد. فردي كه قدش بلند است پشت همان ميزي فعاليت ميكند كه همكارش با قد كوتاه كار ميكند. نتيجهاش كمردرد و گردندرد براي فرد بلند قد و درد نواحي كتف و شانه و احتمالا زانو براي فرد كوتاه قد است. علاوه بر اندازه قد كاركنان كه فاكتور مهم و تاثيرگذاري است نوع كاري هم كه انجام ميشود در تعيين ارتفاع ميز نقش دارد. چنانچه ارتفاع ميز كار بلند باشد كاربر مجبور است براي جبران اين بلندي دست خود را در ارتفاع بالاتري قرار دهد و پس از مدتي فرد از ناحيه گردن و شانهها دچار آسيب خواهد شد. اگر ارتفاع ميز كار كوتاه باشد به خم شدن فرد و كمر درد منجر ميشود. بهترين ارتفاع ميز كار براي هر فرد ارتفاعي است كه وقتي وي ميايستد فاصله آرنج تا ميز 5 تا 10 سانتيمتر باشد.
سه قانون مهم در بحث ارتفاع ميز كار
1) در كارهاي ظريف مانند طراحي و نقاشي يا مونتاژ قطعات ريز و سبك، ارتفاع مناسب ميز كار 5 تا 10 سانتيمتر بالاي آرنج است.2) در كارهاي سبك يا فعاليتهايي كه نياز به نيروي بدني متوسطي است و فرد براي جابهجا كردن قطعات نياز به فضا دارد ارتفاع ميز كار 10 تا 15 سانتيمتر پايينتر از آرنج است. 3) در كارهاي ايستاده سنگين كه نياز به نيروي بدني زيادي اس
ت ارتفاع ميز كار 15 تا 40 سانتيمتر زير آرنج توصيه شده است.
ميزهايي با قابليت تنظيم ارتفاع
دانش ارگونوميميزهاي با قابليت تنظيم ارتفاع را پيشنهاد ميكند. هر چند ممكن است اين پيشنهاد كمي هزينه دربرداشته باشد اما مطمئن باشيد به سلامت كاركنان كمك زيادي ميكند. اين ميزها براي هر فردي با هر طول قامتي و براي هر شغلي با هر نيروي بدني مورد نيازي قابل استفاده است و از صدمات و اختلالات اسكلتي عضلاني به افراد جلوگيري ميكند.
راههاي مقابله با افسردگي

شغلي
براي بسياري، شغل يك منبع درآمد و عامل شناسايي است و محل كار، جايگاهي است كه تقريباً نيمـي از عمــر خــود را در آن سپري مي كنيم. در اين باره بينديشيد. اكثر ما روزي هشت ساعـت از وقتمــان را در محــل كار مي گذرانيم. اگر ساعتهايي را حساب كنيم كه صرف رفت و آمد و اضافه كاري مي شود، اين زمان شايد روزانه به 10 يا حتي 12 ساعت هم برسد.
در اين جا بايد پرسيد كه آيا هرچه بيشتر كار مي كنيم، كمتر لذت مي بريم؟ امكان دارد شغلها، منبع ناخوشي باشند. امروزه دو عامل فشار رواني (استرس) و افسردگي باليني، محل كار را »خلل پذير« مي سازند. به موجب بررسي پيمايشي كه توسط جامعه كارشناسان مدد كار كارمندان (ايي اي پي اي) صورت گرفت، معلوم شد كه فشار روحي و افسردگي باليني به ترتيب دومين و سومين مشكل بسيار مهم محل كار، البتــه بعد از بحران خانوادگي، محسوب مي گردد. برآورد شده است كه هر ساله در ايالات متحده بر اثر كاهش بازدهي، كارگريزي و مرگ نابهنگام، ميلياردها دلار به هدر مي رود.
پنجاه درصد تلفات جاني ناشي از ده علت عمــده ي مــرگ و ميـر در ايالات متحده را مي توان به عوامل رفتاري، از آن جمله فشار رواني نسبت داد.
فشار رواني و كاميابي
ما براي انجام كار به نيكوترين شيوه اي، بايد تنش و فشار روحي ايجاد كنيم. به جريان يافتن آدرنالين درخونمان نياز داريم. ولي تنش زياده از حد، موضوع متفاوتي است.
شايع ترين علامتهاي فشار بي نهايت شغل عبارتند از خستگي، بي خوابي، فشار خون، سردرد، زخم، ترش كردن، ناتواني در تمركز يا آرميدن و بي اشتهايي.
چنانچه افسردگي باليني موردتوجه قرار نگيرد، احتمالاً از تنش محل كار ناشي مي گردد. چه بسا افسردگي به عنوان اعمال تكانشي (براساس انگيزش ناگهاني) يا بي نتيجه، زودرنجي (تندمزاجي) و خشم، دير رسيدن و تمايل به دوري جستن از همكاران نمايان گردد.
عامل تنش شغلي چيست؟
كار زياد و تعارض شخصيت (به ويژه با بالادستان) دو نمونه از رايج ترين علل تنش شغلي است. قبول مسئوليت سنگين، علت ديگري است.
...